Hallo, Ik ben Christel !
Hallo, ik ben Christel.
Welkom op mijn website!
Mijn passie voor gezondheid, kunst, fotografie, dieren, culinair genieten en de natuur vormt de rode draad in mijn leven en werk.
Alles wat je hier leest, is opgebouwd uit eigen ervaringen, vakkennis en oprechte interesse.
In het eerste deel, Atelier Ademruimte, kun je je inschrijven voor inspirerende workshops.
Daarnaast neem ik je graag mee in mijn inzichten en verhalen — met veel zorg en liefde verzameld, en met evenveel zorg met jou gedeeld.
Weldra meer informatie over ons atelier.
GEZONDHEID
Gezondheid: meer dan de afwezigheid van ziekte
Gezondheid is zoveel meer dan niet ziek zijn. Als verpleegkundige heb ik jarenlang aan het bed gestaan van mensen in alle fases van het leven. Van herstel tot afscheid. Ik werkte als thuisverpleegkundige, adjunct-hoofdverpleegkundige, palliatieve verpleegkundige en hoofdverpleegkundige. In al die rollen stond zorg centraal: zorg voor het lichaam, maar ook voor de mens erachter.
Toch heb ik door mijn eigen levenspad geleerd dat gezondheid een kwetsbaar evenwicht is. Ik kreeg zelf te maken met een hersenbloeding, een hartoperatie, fibromyalgie, een rugoperatie, een hysterectomie en twee zware depressies. Elk van deze gebeurtenissen heeft mij niet alleen fysiek, maar ook mentaal en emotioneel geraakt. Ze hebben mij echter ook iets kostbaars geleerd: wat het écht betekent om ziek te zijn, om afhankelijk te zijn, en om opnieuw betekenis te vinden in het leven.
Vandaag wil ik mijn dubbele kijk op gezondheid delen . Die van de zorgverlener én die van de patiënt. Want ik geloof dat in die combinatie een unieke kracht schuilt: begrip, herkenning en hoop.
Met mijn ervaring wil ik gespreksnamiddagen organiseren, waar we samen kunnen stilstaan bij wat gezondheid werkelijk inhoudt, veerkracht, verbinding en de moed om verder te gaan, ook wanneer het lichaam niet meer meewerkt.
Mijn weg van duisternis naar licht.
- 2 Dagen op spoed.
Dag 2 op rij: Als de emmer overlooptJe hoopt zo dat het na één lange, slopende nacht op spoed klaar is. Gisteren morgen toen we thuis kwamen van een lange nacht meteen mijn bed in gekropen en gelukkig in een diepe slaap gevallen. De batterijen weer een héél klein beetje opladen.Toen ik namiddag opstond, voelde… Read more: 2 Dagen op spoed. - Wanneer de zorg een fabriek wordt.
“Nacht op de Spoed: Wanneer de zorg een fabriek wordt (en ik ineens aan de andere kant lig)”Als verpleegkundige weet ik hoe het werkt. Ik ken de protocollen, ik weet hoe Triage werkt en dat de meest dringende gevallen voorrang krijgen. Ik weet dat het druk is, dat de werkdruk torenhoog is en dat iedereen […]
- 8uur echte rust.
20 nachten met een CPAP: Van een uur “slaap” naar 8 uur echte rustAls je me een paar weken geleden had verteld dat ik binnenkort weer energie zou voelen én met minder donkere wallen uit bed zou stappen, had ik je waarschijnlijk niet geloofd. Maar inmiddels zitten er 20 nachten met het CPAP-apparaat op.Eerlijk is… Read more: 8uur echte rust. - De operatie.
De dag van de operatie.Gisteren was de dag waar ik al een tijdje naartoe leefde: de operatie waarbij mijn beide eierstokken zijn verwijderd. Hoewel je weet wat er gaat komen, blijft het spannend. Zeker toen ‘s ochtends vroeg de telefoon al ging: of ik sneller naar het ziekenhuis kon komen.Voor ik het wist zat ik […]
- Achter de glimlach: over vechten, oordelen en de kracht van een lichtpuntje
Op 13 juli staat de volgende operatie gepland: mijn eierstokken worden verwijderd. Twintig jaar geleden nam ik al afscheid van mijn baarmoeder, en in de jaren daarna heeft mijn lichaam een flinke marathon gelopen. Een CVA, een nekoperatie, een hartoperatie, een borstoperatie, nierstenen, galstenen, slaapapneu, fibromyalgie en twee zware depressies. Niets was kwaadaardig, godzijdank, maar… Read more: Achter de glimlach: over vechten, oordelen en de kracht van een lichtpuntje - De CPAP.
Mijn eerste nacht met de CPAP: Een windvlaag in de slaapkliniek 💤Gisteravond mocht ik weer naar de slaapkliniek. Dit keer niet alleen om te meten, maar voor de vuurdoop: mijn eerste nacht slapen mét het CPAP-apparaat. Ik moet eerlijk zeggen dat ik stiekem had gehoopt vanochtend als herboren en super uitgeslapen wakker te worden. Helaas…… Read more: De CPAP. - Verlangen naar rust in mijn hoofd.
Soms denk ik dat mensen pas begrijpen wat vermoeidheid echt is wanneer je lichaam gewoon stopt met meewerken. Niet “een beetje moe”, maar moe tot in je botten. Moe zijn van moe te zijn.De voorbije dagen ben ik twee dagen gaan wandelen. Eindelijk nog eens buiten, bewegen, even voelen alsof ik leefde in plaats van… Read more: Verlangen naar rust in mijn hoofd. - Slaapapneu.
Gisteren ben ik naar de slaapkliniek geweest voor de uitslag van mijn slaaponderzoek. En ja hoor… ik heb slaapapneu.Voortaan moet ik slapen met een masker.Eerlijk? Dat idee vind ik niet fijn. Maar tegelijk voel ik ook opluchting. Misschien komt er eindelijk een verklaring voor waarom ik al zo lang moe ben. Ik sliep wel veel,… Read more: Slaapapneu. - Rust.
Vandaag ben ik alleen — en ja, ik kan daar echt van genieten. Soms heb ik die stilte gewoon nodig. Wanneer ik moe ben, kan ik het moeilijk verdragen als mensen klagen, zelfs al zijn ze zelf uitgeput. Dat is misschien mijn minder makkelijke kantje, maar op zulke momenten denk ik: ben ik moe, laat… Read more: Rust. - MIJN PLEKJE.
De kracht van ‘mijn plekje’: waar de wereld even op pauze staatNa een weekend vol bedrijvigheid en een ochtend flink opruimen, voelde ik het aan alles: de batterij was leeg. Op zo’n moment is er maar één medicijn, en dat is mijn plekje.De symfonie van stilteMijn plekje is een verborgen parel aan de vijver. Het… Read more: MIJN PLEKJE. - De spiegel en het masker.
De Spiegel en het Masker: Waarom ik weiger nog te doen alsofIk heb al veel geschreven over de contrasten in het leven: over je goed voelen versus je slecht voelen. Ik ben een open boek wat mijn gevoelens betreft, maar laten we eerlijk zijn: dat is niet altijd makkelijk. Er is altijd die sluimerende angst.… Read more: De spiegel en het masker. - Pasen: Tussen feestelijke tafels en Stille strijd
Het is weer Pasen. Het valt me op dat dit feest steeds meer uitgroeit tot een echt familiefeest, een moment om even echt tijd voor elkaar te maken. Voor mij betekent dit al jaren een traditie van samenkomen rond een rijkelijk gevulde tafel: verse aardbeien, eitjes met spek, geurige kazen, heerlijke broodjes en natuurlijk… veel… Read more: Pasen: Tussen feestelijke tafels en Stille strijd - De dans van het leven…
Van Hoogtepunten naar KwetsbaarheidKen je die dagen? Je wordt wakker en alles stroomt. Je hebt zin om de mouwen op te stropen, je veters te strikken voor een rondje hardlopen en de mensen om je heen met extra liefde te overladen. Het zijn van die zeldzame, gouden dagen waarop je denkt: “Als het leven altijd… Read more: De dans van het leven… - Ode aan de lente.
De eerste groene sluier: Een ode aan de prille lenteEindelijk is het zover. De winterse kou maakt plaats voor de eerste voorzichtige zonnestralen en de wereld lijkt langzaam weer op kleur te komen. Je weet wel, dat specifieke moment waarop de bomen nog geen volle bladeren hebben, maar een subtiele, lichtgroene schijn die verraadt dat… Read more: Ode aan de lente. - Gebroken vertrouwen.
De Terugtocht naar Mezelf: Over Gebroken Vertrouwen en Nieuwe GrondZestien jaar lang deelde ik mijn leven. Zestien jaar waarin ik langzaam maar zeker stukjes van mezelf inleverde, totdat er uiteindelijk niets meer van de oorspronkelijke ‘mij’ over was. Wanneer je vertrouwen zo fundamenteel wordt beschaamd dat je hart niet alleen breekt, maar verpulvert, sta je… Read more: Gebroken vertrouwen. - (geen titel)
Geluk in pyjama (en met een worteltje) Genieten is een gewoonte die je elke dag mag oefenen. Deze quote kwam ik laatst tegen en hij raakte me recht in het hart. Waarom? Omdat het voor mij jarenlang niet vanzelfsprekend was. Na twee zware depressies weet ik nu: negatief was ik nooit, maar ik zat vast… Read more: (geen titel) - Van Zoetekauw naar Ziektebed.
Van Zoetekauw naar Ziektebed: Waarom mijn lichaam ‘nee’ zegt tegen suiker 🍬🚫Iedereen die mij van vroeger kent, weet het: ik was een rasechte zoetekauw. Een reep chocolade, een zak snoep of een flink stuk taart? Ik zei nooit nee. Mijn brein herinnert zich die heerlijke suikerkick nog als de dag van gisteren. Maar ergens onderweg… Read more: Van Zoetekauw naar Ziektebed. - De “Geen energie” Menu Kaart
Na het artikel over mijn suikervrije overwinning heb ik een kleine menukaart samengesteld voor dagen waarop ik weinig energie heb. Een overzicht met eenvoudige, voedzame keuzes die mij ondersteunen wanneer mijn lichaam wat extra zorg en zachtheid nodig heeft.1. De Griekse Snelle HapWat: Volle Griekse kwark of Skyr (naturel).Topping: Een handje ongezouten noten, wat pompoenpitten… Read more: De “Geen energie” Menu Kaart - De suikervrije overwinning.
De Suikervrije Overwinning (en de strijd tegen de ‘slechte dagen’)Hé allemaal,Ik moet even iets met jullie delen. De afgelopen tijd was een behoorlijke rollercoaster van misselijkheid en overgeven. Ik heb ontelbaar veel tips gekregen, maar er is één verandering die voor mij écht het verschil heeft gemaakt: stoppen met toegevoegde suikers.Sinds ik die suikers links… Read more: De suikervrije overwinning. - Ik ben zo moe van sterk zijn.
Ik leef al meer dan tien jaar met fibromyalgie.Tien jaar waarin mijn lichaam me elke dag herinnert aan wat niet meer vanzelf gaat.In diezelfde jaren heb ik twee zware depressies doorgemaakt. Twee keer vijf maanden dagopname. Dat heeft me geholpen. Het heeft me gered, denk ik soms. Maar wanneer de lichamelijke pijn weer oplaait, wanneer… Read more: Ik ben zo moe van sterk zijn. - De broosheid van kleine dingen.
Gisteren stond de rit naar Mortsel op de planning om mijn dochter Charlotte te bezoeken. Sinds ze aan haar doctoraat begon, woont ze daar, voor mij ongeveer een uurtje rijden. Hoewel ik haar aanwezigheid enorm mis en uitkijk naar onze momenten samen, blijft de rit met mijn spier- en rugpijn elke keer een fysieke opgave.Onze… Read more: De broosheid van kleine dingen. - “De leugen van ‘altijd maar meer’.”
Hoe ik leerde ‘zijn’ in plaats van ‘doen’Vandaag las ik een quote die me diep raakte: “Jouw waarde hangt niet af van je prestaties.” Het kwam binnen als een mokerslag, maar op de best mogelijke manier. Waarom? Omdat ik mijn hele leven precies het tegenovergestelde heb geloofd.De ratrace naar ‘beter’Ik ben altijd die persoon geweest… Read more: “De leugen van ‘altijd maar meer’.” - Kiezen tussen mijn botten of mijn hart: Waarom ik in Belgie blijf.
Stel je voor: een plek waar de ochtendzon je botten niet stijf, maar soepel maakt. Waar de lucht zo droog is dat de pijn in je spieren naar de achtergrond verdwijnt. Als ik puur naar mijn gezondheid zou kijken, wist ik het wel. De Belgische vochtigheid en de grijze, kille dagen zijn mijn grootste vijand;… Read more: Kiezen tussen mijn botten of mijn hart: Waarom ik in Belgie blijf. - De kunst van het inleveren en wat ik ervoor terugvond.
Elke maand is er datzelfde moment. Het moment waarop ik bij de dokter aanklop voor een nieuw ziekteattest. Een briefje dat zwart op wit bevestigt wat mijn lichaam me elke dag vertelt: de pijn is er nog, de uitputting blijft, en mijn bed is nog steeds mijn vaakst geziene plek. Het voelt soms beschamend, die… Read more: De kunst van het inleveren en wat ik ervoor terugvond. - Rouw is meer dan afscheid nemen van een persoon.
Wanneer we aan rouw denken, denken we vaak aan een begrafenis. Maar rouw zit in zoveel meer. Het zit in de baan die je moet opgeven, de vriendschappen die verwateren omdat je de energie niet meer hebt, en bovenal: in het verlies van je gezondheid. Gezondheid is een stille vanzelfsprekendheid, tot het er niet meer… Read more: Rouw is meer dan afscheid nemen van een persoon. - Het jaagt in mij.
Hier zijn we weer.Mijn buik blijft pijn doen. Dan weer obstipatie, dan weer diarree,het wisselt elkaar af alsof het niets is. Iedere nacht blijf ik overgeven.Vandaag ben ik bij de dokter geweest. Binnen veertien dagen kan ik terecht voor een volledige bloedafname en mijn stoelgang wordt onderzocht. Mijn bloeddruk was opnieuw te laag. Mijn familie… Read more: Het jaagt in mij. - De kinderen van de Tuinwijk in Halen.
Als kind woonde ik in de Tuinwijk in Halen. Vandaag heet die buurt de Pijpenpoelstraat, maar in mijn hoofd zal het altijd de Tuinwijk blijven. Alleen al die naam roept een hele wereld van herinneringen op.We woonden in een straat waar oorspronkelijk allemaal dezelfde huizen stonden. Natuurlijk had bijna iedereen ondertussen wel iets bijgebouwd of… Read more: De kinderen van de Tuinwijk in Halen. - 2 Januari, een nieuw begin.
Een nieuw jaar, nieuwe voornemens.Deze ochtend stond ik op na een dag waarop mijn lichaam duidelijk “stop” had gezegd. Gisteren was ik opnieuw wat ziek: mijn maag lag volledig overhoop en de eerste dag van het jaar bracht ik helaas al flink overgevend door. Was het griep? Stress? Te veel gegeten? Ik weet het niet.… Read more: 2 Januari, een nieuw begin. - Nieuwjaarswens.
Voor 2026 wens ik ons rust.Rust in het hoofd en zachtheid voor het hart.Gezondheid, liefde en vooral zelfliefde.Compassie voor wie we zijn en voor wat we dragen.Ik wens ons de kracht om te blijven vechten voor een beter leven,om onze eigen kracht terug te nemenen opnieuw in onszelf te geloven.Moge 2026 ons helpende mooie kanten… Read more: Nieuwjaarswens. - Van slimme Christel tot hersenmist.
Vroeger kreeg ik niet meteen het label “de slimste van de klas”. Integendeel.Ik was een echte speelvogel. Iemand die lachte, droomde, afgeleid was.Mijn schoolresultaten waren dan ook niet schitterend, maar ik geraakte er altijd door. Op mijn manier.Ik koos ervoor om verpleegkundige te worden. Niet omdat het makkelijk was, maar omdat ik een groot hart… Read more: Van slimme Christel tot hersenmist. - KERSTWENS.
Kerstwens voor iedereen met fibromyalgie en/of een depressieAan iedereen die leeft met fibromyalgie, een depressie of een andere onzichtbare ziekte:ik wens jullie warmte en licht.Licht om door deze donkere dagen te geraken.Warmte, omdat ik zelf weet hoe het voelt om je alleen te voelen, zelfs wanneer er mensen om je heen zijn.Ik weet hoe zwaar… Read more: KERSTWENS. - Onzichtbaar ziek, maar niet onzichtbaar als mens.
Wat een prachtig initiatief van De Warmste Week om dit jaar aandacht te vragen voor onzichtbare ziektes. Het is een thema dat mij diep raakt, omdat ik er zelf middenin leef.Ik lijd aan fibromyalgie en heb onlangs een zware depressie doorgemaakt. Wie dagelijks met pijn leeft, weet hoe snel je levenskwaliteit achteruitgaat. Van een vrolijke,… Read more: Onzichtbaar ziek, maar niet onzichtbaar als mens. - December en fibromyalgie,warmte zoeken in een koude maand.
December. Een koude maand vol vocht, vrieskou en regen. Voor velen betekent dit gezelligheid, lichtjes en samenzijn. Voor mensen met fibromyalgie betekent het vaak iets heel anders: pijn die zich weer nadrukkelijk laat voelen, diep in het lichaam, elke dag opnieuw. De kou kruipt in onze spieren en gewrichten. Alsof ons lichaam extra zwaar wordt,… Read more: December en fibromyalgie,warmte zoeken in een koude maand. - Open brief aan artsen en de overheid
Geachte artsen,Geachte beleidsmakers, Ik schrijf u niet uit gemakzucht.Ik schrijf u omdat ik niet meer weet waar ik anders terechtkan. Ik ben 56 jaar. Ik heb jarenlang fulltime gewerkt en vier kinderen grootgebracht. Mijn leven is niet eenvoudig geweest, maar ik ben altijd blijven doorgaan. Ondanks trauma’s, ondanks langdurige stress, ondanks zware medische tegenslagen. Ik… Read more: Open brief aan artsen en de overheid - Herstel gaat niet in een rechte lijn.
Het herstel van een depressie verloopt nooit in een rechte lijn. Dat weet ik intussen, maar toch verrast het me telkens weer wanneer een mindere dag opduikt. Vandaag is zo’n dag: ik voel me slechter dan de voorbije dagen, en dat maakt me onzeker. De arts van de mutualiteit heeft het advies van de arbeidsarts… Read more: Herstel gaat niet in een rechte lijn. - Mijn atelier krijgt vorm….
Vervolg Mijn atelier krijgt stilaan vorm… De afgelopen week hebben Cis en ik ongelooflijk hard gewerkt in mijn atelier. Het voelt bijna vreemd om dat zo neer te schrijven: mijn atelier. Een plek die tot voor kort nog gewoon een lege ruimte was, een stille kamer zonder richting. En nu… nu groeit daar iets. Iets… Read more: Mijn atelier krijgt vorm…. - Wanneer je lichaam even niet meer meewerkt
De laatste weken voelt mijn lichaam alsof het besloten heeft een eigen leven te leiden en niet bepaald een handig leven. Alsof elke ontsteking die passeert denkt: “Ja hoor, bij haar gaan we eens gezellig blijven hangen.”En net wanneer ik dacht dat het niet erger kon, sloeg ik vijf weken geleden mijn voet om. Eerst… Read more: Wanneer je lichaam even niet meer meewerkt - Van sportruimte tot atelier….
Na het te horen krijgen dat ik nog niet mag beginnen met werken, voelde ik al snel dat ik toch een vorm van structuur nodig heb in mijn dagen. Stilstaan is niets voor mij. En dus keek ik eens kritisch rond in huis. Er is die ene kamer , ooit bedoeld als sportruimte en die… Read more: Van sportruimte tot atelier…. - Terug werken na mijn depressie of nog niet?
Vandaag ga ik naar de bedrijfsarts Vandaag is zo’n dag waarop alles wat ik de afgelopen twee jaar heb meegemaakt weer extra zwaar op mijn schouders ligt. Ik ga naar de bedrijfsarts om te vragen welke mogelijkheden ik nog heb. Niet omdat ik niet wil werken, integendeel. Maar omdat mijn lichaam en hoofd me de… Read more: Terug werken na mijn depressie of nog niet? - Slapen en depressie, mijn persoonlijke ervaring.
Er is één ding waarvan ik zeker weet dat het mijn depressieve klachten verergert: mijn slechte slaap. Hoe slechter ik slaap, hoe slechter ik me voel, het is bijna een directe lijn. Op dagen nadat ik amper een paar uur rust heb gehad, merk ik dat alles zwaarder aanvoelt. Mijn gedachten worden donkerder, ik ben… Read more: Slapen en depressie, mijn persoonlijke ervaring. - Mijn weg naar rust en herstel
🌿 Mijn weg naar rust en herstel Hoe structuur me hielp mijn hoofd weer stil te maken 🕊️ Inleiding Hallo, ik ben Christel.Na een lange periode van stress belandde ik in een depressie.Het was een moeilijke tijd waarin ik mezelf helemaal kwijt was — mijn energie, mijn structuur, mijn houvast. Tijdens mijn behandeling in de… Read more: Mijn weg naar rust en herstel - Mindful wandelen: rust vinden in het hier en nu
We leven in een wereld waar alles snel moet gaan. We rennen van het ene naar het andere, alles moet vlug, vlug, vlug. Maar als we te lang onder stress leven, put dat ons uit, mentaal en fysiek.Ik weet hoe dat voelt. Door langdurige stress ben ik zelf in een depressie terechtgekomen. In die periode… Read more: Mindful wandelen: rust vinden in het hier en nu
