De laatste weken voelt mijn lichaam alsof het besloten heeft een eigen leven te leiden en niet bepaald een handig leven. Alsof elke ontsteking die passeert denkt: “Ja hoor, bij haar gaan we eens gezellig blijven hangen.”
En net wanneer ik dacht dat het niet erger kon, sloeg ik vijf weken geleden mijn voet om.

Eerst leek het allemaal nog mee te vallen. Pijnlijk, maar niets wat me zou tegenhouden. Ik strompelde verder en dacht: “Het zal wel beteren.”
Maar… dat deed het niet.

De pijn werd erger, vooral wanneer ik op mijn voet steunde. Dus terug naar de dokter. Die schreef kine voor. Ik volg braaf het advies, maar mijn kinesist keek me aan met een blik die zei: “Hmm… ik vertrouw dit niet helemaal.”
Ze raadde een RX en echo aan.

In het ziekenhuis kreeg ik te horen dat er géén tijd was voor een echo en dat ik binnen 14 dagen mocht terugkomen. Fijn. Twee weken met pijn en vragen. Ik was al op weg naar buiten, half gefrustreerd, half berust, toen een dokter me achterna kwam gelopen.

Of ik toch nog even een bijkomende scan wou laten nemen.
Hij had een vermoeden van een breuk en vond het geen goed idee om me zo naar huis te laten gaan.

En dus zat ik opnieuw in de wachtzaal. Mijn namiddag was al verloren, wat maakte die extra wachttijd dan nog uit? Onder de scan, terug wachten, terug onzekerheid. En ik… weer alleen. Maar dat is intussen bijna de standaard geworden.

Dus daar zat ik. Te wachten op een uitslag die misschien eindelijk duidelijkheid zou brengen. Te wachten in een lichaam dat de laatste tijd mijn trouwste maar meest koppige metgezel is. Te wachten en te hopen dat dit de laatste verrassing zou zijn , al weet ik ondertussen beter.
Vervolg: Geen breuk, maar ook geen opluchting

Na al dat wachten, scannen en twijfelen kwam dan eindelijk de uitslag: geen breuk. Dat klinkt als goed nieuws, maar eerlijk? Het voelde niet bepaald als een opluchting. Want als er dan niets “ernstig” is, waarom blijft die pijn dan zo hardnekkig aanwezig?

En dus is het nu weer wachten.
Veertien dagen voor een echo. Twee weken waarin ik weinig anders doe dan mijn voet voelen kloppen, trekken, steken. Twee weken waarin mijn wereld een beetje kleiner wordt.

Mijn dagelijkse wandelingen met de hond? Vergeet het. Hij begrijpt er natuurlijk niets van, zijn grote vragende ogen als hij zijn leiband ziet liggen, doen bijna even veel pijn als mijn voet. Het ritme dat we altijd samen hadden, valt weg. En dat hakt er meer in dan ik had verwacht.

Volgende week mag ik terug naar de kinesist. Niet omdat het al beter gaat, maar omdat ik moet blijven proberen. Blijven bewegen binnen de grenzen. Blijven hopen dat het stillaan vooruitgaat.

Maar eerlijk? Ik ben het beu.
Ik ben het sukkelen beu.
Het gevoel dat mijn lichaam elke dag een nieuwe uitdaging bedenkt.

En ik vraag me stilaan af: wanneer komt er eens positief nieuws?
Wanneer mag het eindelijk wat lichter worden, wanneer mag ik terug opstaan zonder me meteen bewust te zijn van een voet die protesteert alsof ik een marathon gelopen heb?

Toch blijf ik, ergens diep vanbinnen, hopen dat dit over een paar weken slechts een vervelende herinnering zal zijn. Dat ik weer met mijn hond door de velden kan wandelen, zonder na te denken over elke stap. Maar vandaag… vandaag ben ik gewoon moe van het volhouden.