Hoe ik leerde ‘zijn’ in plaats van ‘doen’
Vandaag las ik een quote die me diep raakte: “Jouw waarde hangt niet af van je prestaties.” Het kwam binnen als een mokerslag, maar op de best mogelijke manier. Waarom? Omdat ik mijn hele leven precies het tegenovergestelde heb geloofd.
De ratrace naar ‘beter’
Ik ben altijd die persoon geweest die zichzelf wilde bewijzen. Het moest altijd meer, het kon altijd beter. Ik wilde dat iedereen me aardig vond en, laten we eerlijk zijn, ik wilde ergens ook gewoon de beste zijn. Maar wat is ‘de beste’ eigenlijk? En wanneer bereik je die finishlijn?
Het resultaat van dat constante jagen? Ik kwam vaak doodmoe thuis en zakte weg in de zetel, soms letterlijk in tranen van ellende. Want in mijn hoofd was de rekensom simpel: als ik geen energie meer over had voor het huishouden of de kinderen, dan was ik vast de slechtste mama op aarde.
De crash die alles veranderde
Pas toen ik volledig crashte en maandenlang moest herstellen, begon het kwartje te vallen. Mijn tempo ligt nu een pak lager. Ik leer te luisteren naar mijn lichaam, ik neem rust en ik durf vrije tijd op te eisen.
Ja, ik heb wat centen ingeleverd voor comfort en rust. Maar raad eens?
Ik ben gelukkiger dan ooit.
Ik voel me meer geliefd dan ooit.
Ik heb eindelijk ademruimte.
De kracht van imperfectie
We proberen allemaal die perfecte façade op te houden, maar niemand is perfect. Juist door mijn tegenslagen en de ‘zwaarte’ van het leven te delen, merk ik dat mensen me echt zien. Geen gepolijst plaatje, maar een mens van vlees en bloed.
Als jij durft toe te geven dat het even niet gaat, geef je een ander de toestemming om hetzelfde te doen. We hoeven elkaar niet te overtreffen in prestaties; we mogen elkaar vinden in onze menselijkheid.
Onthoud dit goed: Je bent niet wat je doet. Je bent wie je bent. En dat is meer dan genoeg.

Herken jij dat gevoel dat je jezelf constant moet bewijzen?”