Wat een prachtig initiatief van De Warmste Week om dit jaar aandacht te vragen voor onzichtbare ziektes. Het is een thema dat mij diep raakt, omdat ik er zelf middenin leef.
Ik lijd aan fibromyalgie en heb onlangs een zware depressie doorgemaakt. Wie dagelijks met pijn leeft, weet hoe snel je levenskwaliteit achteruitgaat. Van een vrolijke, positieve Christel veranderde ik langzaam in een schim van mezelf. Naar buiten ging ik met een masker op: “Alles gaat goed”, zei ik. Maar achter dat masker zaten pijn, misselijkheid en een diep gevoel van uitputting. Op die momenten trok ik me terug. Niemand zag nog wie ik écht was ikzelf soms zelfs niet meer.
Dat was misschien nog het moeilijkste. Ik ben helemaal geen negatief persoon. Ik heb altijd vechtlust gehad. Maar alleen zijn met pijn maakt alles zwaarder. Pijn doet dan letterlijk nog meer pijn.

Ik heb hulp gezocht. Medische hulp, maar ook emotionele. Door hard aan mezelf te werken en vooral door mijn verhaal te delen met lotgenoten, ben ik langzaam uit mijn depressie geraakt. Herkenning en begrip kunnen zoveel betekenen.

Intussen heb ik opnieuw de liefde gevonden. En ik kan je zeggen: wanneer je iemand ontmoet die begripvol is, die met je meedenkt en mee vooruitkijkt, voel je je niet langer alleen. Je voelt je gedragen. Dat maakt een wereld van verschil.

Daarom juich ik De Warmste Week zo hard toe. Ziekte maakt helaas veel mensen eenzaam. Vrienden haken soms af. Partners laten je achter. Niet altijd uit onwil, maar vaak uit onbegrip. En precies dáár ligt het probleem.
Mijn boodschap is eenvoudig maar belangrijk: kruip niet weg. Sluit jezelf niet op. Laat je zien zoals je bent. Vertel hoe je je voelt. Alleen zo kan er meer begrip groeien. Alleen zo kunnen onzichtbare ziektes eindelijk zichtbaar worden.

Fibromyalgie