Gisteren stond de rit naar Mortsel op de planning om mijn dochter Charlotte te bezoeken. Sinds ze aan haar doctoraat begon, woont ze daar, voor mij ongeveer een uurtje rijden. Hoewel ik haar aanwezigheid enorm mis en uitkijk naar onze momenten samen, blijft de rit met mijn spier- en rugpijn elke keer een fysieke opgave.
Onze traditie is simpel: we koken om de beurt. De ene week zij, de andere week ik. Omdat de vermoeidheid gisteren al vroeg toesloeg, besloot ik het mezelf niet te moeilijk te maken. Een snelle stop bij de supermarkt voor puree met videevulling, wat salami als hapje en een koekje voor de zoete afsluiting. Niets speciaals, maar wel snel en lekker.
Een ontmoeting met twee kanten
In de gangpaden van de winkel liep ik mijn lieve collega tegen het lijf. Ze zag er stralend uit en haar begroeting was zo hartelijk dat het me echt raakte. We stonden even stil om bij te praten, want ook zij heeft een moeilijke periode achter de rug.
Maar hoe fijn die korte babbel ook was, eenmaal terug in de auto werd ik stil. De confrontatie kwam hard binnen:
De realiteit: Ik ben nog steeds thuis en het gaat eigenlijk nog niet zo goed.
De twijfel: Kan ik ooit nog terug? Die vraag bleef maar malen.
Het gemis: De ontdekking hoe hard ik het sociale contact van de werkvloer mis.
Het is vreemd hoe één vriendelijk gesprek je tegelijkertijd zo’n warm gevoel kan geven én je zo pijnlijk met je neus op de feiten kan drukken.
De weg naar dankbaarheid
De rit naar Charlotte duurde door een ongeval uiteindelijk twee uur in plaats van één. Een beproeving voor mijn rug, maar alle zwaarte viel van me af toen ik haar zag. Haar blijde gezicht, het delen van de dagelijkse beslommeringen en gewoon het ‘samen zijn’ herstelde mijn balans.
Als je ziek bent, kunnen kleine dingen je compleet ondersteboven werpen. Maar diezelfde kleine dingen – een glimlach bij de koelafdeling of de lach van je dochter – zijn ook de dingen die je erdoorheen slepen.
Vandaag ben ik vooral dankbaar voor die oprechte ontmoeting met mijn collega. Het herinnerde me eraan dat ik er nog steeds toe doe, ook al staat mijn leven even op een lager pitje.