Mijn eerste eigen hond.

Op 24 oktober 2024 gebeurde het — een dag die ik nooit zal vergeten. Samen met mijn jongste dochter besloot ik, in een opwelling, een hond te gaan kopen. Niet zomaar een hond, maar een Golden Retriever.
Na jaren twee Border Collies te hebben gehad, die maar liefst 16 en 18 jaar oud zijn geworden, voelde dit anders. Dit zou mijn eerste echte eigen hond worden. Geen gezamenlijke beslissing van het gezin, maar eentje uit mijn hart.

En toen was daar Luna.
Een blonde wervelwind met een blik die meteen door me heen keek. Lief, speels, nieuwsgierig en eerlijk is eerlijk, rotverwend vanaf de eerste dag. Ze stal niet alleen mijn hart, maar dat van iedereen die ze tegenkwam.

We gingen samen naar de hondenschool, waar Luna het fantastisch deed. Ik daarentegen… iets minder. Ik was zó trots, zó verliefd op mijn kleine dondersteen, dat ik de helft van de opdrachten vergat. Terwijl de instructeur uitleg gaf, stond ik te glimlachen als een trotse ouder, terwijl Luna vrolijk haar eigen interpretatie gaf aan “zit” en “blijf”.
Luna deed haar best, ik deed maar wat . We hadden plezier en dat was alles wat telde.

Thuis bleek al snel dat Luna een echte grappenmaker is. Vooral als er kousen of onderbroeken rondslingeren, ziet ze dat als persoonlijk speelgoed.
Eens kwam mijn baas op bezoek en net toen ik de deur wilde opendoen, kwam Luna enthousiast naar buiten gehuppeld… met een string van mijn dochter fier in haar bek. Terwijl ik rood aanliep, keek Luna me aan met die typische “kijk eens wat ik gevonden heb!”-blik. Mijn baas wist niet of hij moest lachen of wegkijken . Ik koos voor lachen, al was het van pure gêne.

De wandelingen werden al snel onze momenten samen. Eerst korte tochtjes, maar ik kon haast niet wachten tot ze oud genoeg was voor de lange wandelingen door het bos of langs het water. Ze groeide op tot een sociale, vrolijke hond die van zwemmen houdt en vrienden maakt met iedereen – mensen, honden, katten, maakt niet uit.

’s Nachts lag ze eerst netjes in haar bench, maar dat duurde niet lang. Al gauw lag ze samen met de poes en mij in bed, alsof ze er altijd al hoorde.

Nu is Luna meer dan een jaar oud, en ik kan me geen leven meer zonder haar voorstellen. Ze brengt zoveel liefde, chaos en vrolijkheid in huis.
Eén ding weet ik zeker: voor geen geld van de wereld zouden we haar ooit kunnen missen.