Geachte artsen,
Geachte beleidsmakers,

Ik schrijf u niet uit gemakzucht.
Ik schrijf u omdat ik niet meer weet waar ik anders terechtkan.

Ik ben 56 jaar. Ik heb jarenlang fulltime gewerkt en vier kinderen grootgebracht. Mijn leven is niet eenvoudig geweest, maar ik ben altijd blijven doorgaan. Ondanks trauma’s, ondanks langdurige stress, ondanks zware medische tegenslagen.

Ik heb een hersenbloeding overleefd.
Een nekoperatie ondergaan.
Een hysterectomie.
Een hartoperatie.
Ik leef met fibromyalgie en heb een depressie doorstaan.

En telkens opnieuw ging ik terug werken. Fulltime. Omdat werken voor mij niet alleen inkomen betekent, maar waardigheid, verantwoordelijkheid en eigenwaarde.

Vandaag kan ik dat niet meer.
Mijn lichaam is uitgeput. Mijn geest ook.
Niet omdat ik niet wíl werken, maar omdat ik het niet kán.

Een tijd geleden heb ik aan mijn arts euthanasie gevraagd. Niet omdat ik dood wilde, maar omdat ik geen uitweg meer zag. Nadien ben ik een intensieve behandeling van vijf maanden gestart. Die behandeling heeft mij opnieuw hoop gegeven. Levensmoed.

Ik wil leven. Dat wil ik met alle vezels in mijn lichaam.

Maar wanneer ik vandaag zeg dat ik nog niet kan werken, dat mijn batterij leeg is, word ik niet gehoord. Integendeel. Ik kreeg de vraag of ik “een garagist ben om te weten dat mijn batterij plat is”.

Die woorden waren vernederend. Ze raakten mij diep.
Niet alleen als patiënt, maar als mens.

Ik vraag geen medelijden.
Ik vraag geen vrijgeleide om niet meer bij te dragen.
Ik vraag tijd. Begrip. Begeleiding.

In plaats daarvan ervaar ik druk. Wantrouwen. De boodschap dat geld belangrijker is dan herstel. Dat ik, als ik niet snel genoeg opnieuw functioneer, richting euthanasie wordt geduwd of als profiteur wordt bekeken.

Dat woord — profiteur — doet pijn.
Ik heb mijn hele leven gewerkt. Gegeven. Doorgezet.
En nu ik echt niet meer kan, voel ik me in de steek gelaten.

Ik vraag u:
waar is de mens achter het dossier?
Waar is de zorg achter de regels?
Waar is de ruimte om te herstellen zonder schuldgevoel?

Ik wil leven.
Ik wil beter worden.
Ik wil opnieuw werken, wanneer mijn lichaam dat toelaat.

Maar dat lukt alleen met steun, niet met vernedering.
Met begeleiding, niet met dreiging.

Ik hoop dat u luistert. Niet alleen naar mij, maar naar zovelen zoals ik.

Met achting,

Een vrouw van 56 die wil blijven leven