De dag van de operatie.
Gisteren was de dag waar ik al een tijdje naartoe leefde: de operatie waarbij mijn beide eierstokken zijn verwijderd. Hoewel je weet wat er gaat komen, blijft het spannend. Zeker toen ‘s ochtends vroeg de telefoon al ging: of ik sneller naar het ziekenhuis kon komen.
Voor ik het wist zat ik in de auto. Om half 11 meldde ik me bij de balie, en een uur later—om half 12—werd ik al naar het operatiekwartier gereden. Alles ging in een stroomversnelling. De ingreep werd laparoscopisch (via een kijkoperatie) uitgevoerd, en gelukkig mocht ik ‘s avonds alweer naar mijn eigen vertrouwde omgeving toe. Heerlijk om weer thuis te zijn, dacht ik nog.
Een loodzware nacht
Maar de nacht die volgde? Die was allesbehalve fijn. Als je barst van de zenuwen en pijn hebt, is slapen sowieso al een uitdaging. Als daar dan ook nog zo’n CPAPmasker op je gezicht bij komt, voelt het alsof de muren op je afkomen. De uren kropen voorbij. De laatste keer dat ik op de klok keek was het 4 uur ‘s ochtends. Pas daarna ben ik blijkbaar toch nog heel even in een diepe slaap gesukkeld.
De ‘alles-mislukt-dag’
Vandaag was een typische, lome dag. Je wilt misschien wel van alles, maar je lijf zegt heel duidelijk: stop. Ik voelde me vandaag absoluut niet lekker in mijn vel. Juist omdat niets lukte en de vermoeidheid er zo hard inhakte.
Het is oké. Vandaag mocht een verloren dag zijn. Mijn lichaam heeft gisteren een prestatie geleverd en moet nu herstellen. Ik hoop zo ontzettend dat komende nacht een betere nacht wordt. Met een beetje fatsoenlijke slaap ziet de wereld er morgen hopelijk alweer een heel stuk zonniger uit.
Op naar stapje voor stapje beter.
Liefs Christel.