In mei begon mijn traject in de dagkliniek.
Ik kwam binnen als een gebroken vrouw — iemand die maar één gedachte kende:
Hoe kan ik de wereld verlaten zonder de mensen die ik liefheb pijn te doen…

Het pad dat volgde was zwaar.
Met vallen en opstaan.
Met tranen, herbelevingen, slapeloze nachten en momenten waarop ik mezelf volledig kwijt was.

Maar stap voor stap, stukje bij beetje, begon er iets te veranderen.
Ik ben niet genezen — en misschien hoeft dat ook niet.
Want vandaag ben ik sterk genoeg om opnieuw te leven.
Om de zon weer te voelen op mijn huid,
om te lachen om kleine dingen,
om te weten dat er nog licht is, zelfs na de donkerste nacht.

Dankzij jullie — de hulpverleners die bleven geloven,
en vooral dankzij jullie, mijn lotgenoten,
heb ik leren kijken met open ogen.
Mijn steen heb ik millimeter per millimeter verlegd,
en het water stroomt nu anders.

Vandaag durf ik te zeggen:
Ik sta weer in het licht.
Want zelfs na de zwaarste storm…
gaat de zon altijd weer schijnen. ☀