Het levensverhaal van Christel

Ik ben Christel, 56 jaar, de tweede en jongste dochter in ons gezin. Al van jongs af aan noemden de mensen me het zonnetje. Misschien omdat ik altijd met een glimlach rondliep, of omdat ik probeerde licht te brengen, zelfs als het donker was.

Mijn vader was een strenge man, paracommando, iemand met discipline en orde als tweede natuur. In de ogen van mijn familie was ik niet de slimste – die titel ging naar mijn zus. Maar ik had iets anders: een groot hart en een enorme drang om voor mensen te zorgen.

Die drang bracht me naar de opleiding verpleegkunde. Zorg geven voelde als thuiskomen. Op 22-jarige leeftijd trouwde ik en begon ik aan een nieuw hoofdstuk in mijn leven. Werken bij het Wit-Gele Kruis gaf me voldoening; ik volgde talloze bijscholingen en groeide in mijn vak.

Op mijn 31ste werd ik mama van Charlotte, en twee jaar later van Merel. Mijn meisjes – mijn trots, mijn ankers. Niet lang daarna volgde een kaderopleiding en werd ik adjunct-hoofdverpleegkundige. Alles leek op zijn plaats te vallen. Tot het niet meer zo was.

Op mijn 37ste ging ik door een scheiding. Het leven nam een bocht, maar ik vond opnieuw liefde en werd deel van een nieuw samengesteld gezin met vier kinderen. Later begon ik bij Pallion, waar ik mensen mocht begeleiden in hun laatste levensfase. Die ervaring heeft me diep geraakt en geleerd wat écht telt.

Samen met mijn partner startte ik ook een zaak in autoruiten. Hij deed de plaatsingen en leidde nieuwe werknemers op; ik nam de administratie, marketing en verkoop voor mijn rekening. Ik was de CFO, maar vooral de motor achter de schermen.

Tot mijn leven op mijn 47ste plots stilviel. Een hersenbloeding veranderde alles. Mijn gezondheid, mijn relatie, mijn zelfvertrouwen – niets bleef onaangeroerd. De relatie met mijn partner verslechterde en op 52-jarige leeftijd volgde een pijnlijke scheiding. Een echte vechtscheiding, waarin ik alles verloor: mijn partner, mijn job, zelfs mijn zus en metekind.

Toch weigerde ik op te geven. Ik begon opnieuw als hoofdverpleegkundige, maar de lange periode van stress eiste zijn tol. Ik belandde in een depressie. Het was een donkere tijd, maar ook een periode van groei. Met hulp, zelfreflectie en de steun van enkele bijzondere mensen vond ik langzaam mijn weg terug.

Ik ontmoette een nieuwe vriend en hervond mezelf – mijn creativiteit, mijn liefde voor muziek, mijn levenswijsheid en vooral mijn positiviteit. Alles wat ik ben, is gevormd door wat ik heb meegemaakt.

Vandaag sta ik opnieuw in het licht. Niet meer als het naïeve zonnetje van vroeger, maar als een vrouw die weet dat de zon zelfs na de zwaarste stormen altijd weer opkomt.

Het leven is geen ponykamp.