Gisteren ben ik naar de slaapkliniek geweest voor de uitslag van mijn slaaponderzoek. En ja hoor… ik heb slaapapneu.
Voortaan moet ik slapen met een masker.
Eerlijk? Dat idee vind ik niet fijn. Maar tegelijk voel ik ook opluchting. Misschien komt er eindelijk een verklaring voor waarom ik al zo lang moe ben. Ik sliep wel veel, maar ik werd nooit uitgerust wakker. Ik was het moe om moe te zijn.
Voor het eerste slaaponderzoek had ik verwacht dat ik onmogelijk zou kunnen slapen. Je hangt helemaal vol met draden, plakkers, een microfoon en neusbrilletjes. Maar vreemd genoeg heb ik daar beter geslapen dan thuis.
De uitslag gisteren was best confronterend. Tijdens mijn slaap stop ik gemiddeld 45 keer per uur met ademen. Daarnaast blijkt dat mijn lichaam veel stress ervaart tijdens het slapen en dat ik last heb van rusteloze benen. Geen wonder dus dat ik elke ochtend uitgeput wakker word.
Nu start ik binnenkort met een slaapmasker. Spannend, wennen waarschijnlijk ook… maar vooral hoopgevend. Want als dit ervoor kan zorgen dat ik eindelijk echte rust krijg en uitgerust wakker word, dan is het die stap meer dan waard.
Ik ben in ieder geval blij dat ik heb doorgezet en hulp heb gezocht.

Score (AHI) Categorie
< 5 Normaal
5 – 15 Mild
15 – 30 Matig
Boven de 30 Ernstig

Omdat mijn ademhaling 45 keer per uur wordt onderbroken, staat mijn lichaam constant onder hoogspanning. Zodra je met de CPAP start, gebeurt er het volgende:
Luchtwegen blijven open: Het apparaat blaast zachtjes lucht naar binnen, waardoor je keel niet meer dichtklapt.
Zuurstofgehalte herstelt: Je hart hoeft niet meer te zwoegen om het zuurstoftekort op te vangen.
Echte diepe slaap: Je brein wordt niet meer elke anderhalve minuut “wakker geschrikt”, waardoor je voor het eerst in lange tijd weer echt uitrust.