Het herstel van een depressie verloopt nooit in een rechte lijn. Dat weet ik intussen, maar toch verrast het me telkens weer wanneer een mindere dag opduikt. Vandaag is zo’n dag: ik voel me slechter dan de voorbije dagen, en dat maakt me onzeker.

De arts van de mutualiteit heeft het advies van de arbeidsarts gevolgd. Dat betekent dat ik nog een maandje moet wachten voor ik naar de ‘terug-naar-werk’-coach kan. En eerlijk? Soms weet ik zelf niet meer wat ik voel of denk. Op moeilijke dagen zakt mijn zelfvertrouwen weg en lijken alle plannen ineens onoverkomelijke obstakels. De angst neemt het dan over.

Kan ik mijn job nog aan?
Hoe moet het verder met mijn atelier?
Hoe ga ik alles combineren?

Zelfs de kinderen maken zich zorgen dat ik opnieuw  over mijn grenzen ga gaan. Dat raakt me, want ik wil hen net tonen dat ik stap voor stap vooruitga.


Lichamelijke klachten en psychisch lijden

De afgelopen dagen waren zwaar. Ik had veel lichamelijke pijn. Intussen weet ik wel dat psychisch lijden zich kan uiten in het lichaam, maar toch blijft het vreemd dat bepaalde klachten rechtstreeks gelinkt zijn aan hoe het psychisch met je gaat. Het voelt soms alsof je lichaam probeert te zeggen wat je hoofd niet meer kan.

Onbegrip doet pijn

Vorige week ging ik iets drinken met een collega. Ze vertelde me dat er op het werk opmerkingen waren gemaakt: dat ik beter niet op vakantie was geweest.
Laat me duidelijk zijn: ik heb vijf maanden in dagtherapie gezeten. Na twee jaar zonder vakantie ben ik zes dagen weggeweest om even te ademen, om te herstellen.

Wie daar commentaar op heeft, mag mijn depressie gerust even lenen. Misschien zouden ze dan begrijpen hoeveel energie het kost om elke dag opnieuw op te staan en te blijven vechten.

Het deed pijn om te horen, vooral omdat het kwam van mensen die zelf in de hulpverlening staan. Mensen waarvan je net empathie zou verwachten. Als de angst om terug te keren al zo groot is, dan helpt deze onbegripvolle houding absoluut niet.

Iedereen werkt hard, dat begrijp ik. En ja, de druk is hoog. Maar stop alsjeblieft met invullen voor anderen. Je weet nooit welke strijd iemand voert en met verkeerde opmerkingen maak je mensen klein.

Blijven hopen op veerkracht

Toch blijf ik hopen. Hopen dat ik binnenkort weer sterk genoeg ben om terug te keren, om te doen wat ik graag doe, om met meer veerkracht met moeilijke situaties om te gaan.

Ik heb veel trauma te verwerken en heb jarenlang onder voortdurende stress gestaan. Ik ben altijd sterk geweest, misschien te sterk, tot ik uiteindelijk crashte. Maar daar hoef ik mij niet voor te schamen.

Ik kom terug. Misschien op een andere manier. Misschien in een ander tempo.
Maar ik zal er weer staan.

Depressie