Hier zijn we weer.
Mijn buik blijft pijn doen. Dan weer obstipatie, dan weer diarree,het wisselt elkaar af alsof het niets is. Iedere nacht blijf ik overgeven.
Vandaag ben ik bij de dokter geweest. Binnen veertien dagen kan ik terecht voor een volledige bloedafname en mijn stoelgang wordt onderzocht. Mijn bloeddruk was opnieuw te laag. Mijn familie en mijn vriend maken zich zorgen.
Ikzelf heb het opgegeven om me zorgen te maken. Ik weet dat dat niet goed is, maar diep vanbinnen voelt het alsof er toch niets uit zal komen. De stress heeft de overhand.
Het vreemde is dat ik stress blijf ervaren, zelfs nu ik niet meer bewust pieker. Ik woon alleen en ik werk niet, dus hoe kan ik in Godsnaam zoveel stress voelen?
Ik schilder. Ik schrijf. Ik probeer mezelf bezig te houden.
Maar dat jagende gevoel in mij… dat verdwijnt nooit.
Geef een reactie, onderteken met je naam is enkel om te weten wie je bent, geen registratie