Op 13 juli staat de volgende operatie gepland: mijn eierstokken worden verwijderd. Twintig jaar geleden nam ik al afscheid van mijn baarmoeder, en in de jaren daarna heeft mijn lichaam een flinke marathon gelopen. Een CVA, een nekoperatie, een hartoperatie, een borstoperatie, nierstenen, galstenen, slaapapneu, fibromyalgie en twee zware depressies. Niets was kwaadaardig, godzijdank, maar het is wel genoeg. Soms schreeuwt mijn hele wezen: pff, stop maar, mijn lichaam is op.
Ik ben een vechter, ik geef niet graag op. Momenteel zit ik in een VDAB-traject om me weer klaar te stomen voor de arbeidsmarkt. Ik wil zo graag, maar door deze nieuwe operatie schuift alles weer op. En eerlijk? De angst vliegt me weleens naar de keel. Ga ik mijn werk ooit nog kunnen hervatten?
De Facebook-illusie vs. de realiteit
Om overeind te blijven in deze storm, grijp ik me vast aan de mooie momenten. Als ik een goede dag heb, ben ik expressief. Dan geniet ik dubbel, en dat deel ik graag met de wereld op Facebook. Maar blijkbaar is dat voor sommigen een uitnodiging om te roddelen. “Het zal wel meevallen met haar,” hoor ik dan via een omweg.
Gelukkig heb ik deze blog om ook de mindere momenten te delen. Maar het zet me wel aan het denken: hoe komt het toch dat mensen zo ontzettend snel klaarstaan met hun oordeel en veroordeling? Waarom is compassie, of gewoon eens écht iets voor een ander doen, zo ontzettend veel gevraagd tegenwoordig?
De eenzaamheid voorbij
Ik durf van mezelf te zeggen dat ik zo niet wil zijn. Juist omdat ik perfect weet hoe het voelt om er helemaal alleen voor te staan. Ik heb heel andere, eenzame tijden gekend. Gelukkig heb ik nu een partner aan mijn zijde die me helpt en steunt, maar de littekens van vroeger draag ik nog met me mee. Juist daarom probeer ik er altijd voor anderen te zijn.
Mijn oproep aan jou
Bij deze wil ik een oprechte oproep doen aan iedereen die dit leest: veroordeel een ander niet. Zeker niet als je de hele geschreven pagina’s van iemands levensboek niet kent. Je ziet op social media vaak alleen de hoogtepunten, niet de slapeloze nachten, de pijn of de angst voor de toekomst.
Door te snel te oordelen en te roddelen, doe je mensen die het al zo zwaar hebben alleen maar extra pijn. Laten we proberen wat meer naar elkaar om te kijken en te luisteren, in plaats van in te vullen. Een beetje meer compassie maakt de wereld voor ons allemaal een stukje lichter.
Dank je wel voor het lezen, en tot na 13 juli. Ik blijf vechten, beloofd.