Ik leef al meer dan tien jaar met fibromyalgie.
Tien jaar waarin mijn lichaam me elke dag herinnert aan wat niet meer vanzelf gaat.
In diezelfde jaren heb ik twee zware depressies doorgemaakt. Twee keer vijf maanden dagopname. Dat heeft me geholpen. Het heeft me gered, denk ik soms. Maar wanneer de lichamelijke pijn weer oplaait, wanneer ik weinig kan en de dagen zich traag voortslepen, komt dat oude gevoel terug.
Het gevoel dat ik niets waard ben als ik niets kan.
Het gevoel dat ik een last ben.
Het gevoel dat ik weer aan het verliezen ben.
Ik vraag me vaak af waar het vandaan komt.
Is het de fibromyalgie?
Is het trauma?
Is het erfelijk?
Mijn grootvader heeft zelfmoord gepleegd. Die gedachte zit diep. Soms ben ik bang dat er iets in mij zit dat altijd naar dat donker neigt. Dat ik kwetsbaarder ben dan anderen. Dat ik nooit helemaal vrij zal zijn.
Ik ben altijd blijven doorgaan. Altijd maar bewijzen dat ik niet de mindere was. Misschien omdat ik me vanbinnen vaak zo voelde. Zestien jaar ben ik bij een partner gebleven die niet goed voor mij was. Zestien jaar. Als ik daar nu op terugkijk, voel ik vooral verdriet. Waarom vond ik mezelf niet belangrijk genoeg om eerder weg te gaan?
Soms voelt het als een vicieuze cirkel.
Pijn.
Minder kunnen.
Je nutteloos voelen.
Somber worden.
Nog minder energie.
Nog meer pijn.
En dan schaamte. Omdat je “er toch al door bent geweest”. Omdat je zou moeten weten hoe je eruit geraakt.
Maar gisteren heb ik toch weer een stap gezet.
Ik heb me ingeschreven voor een nieuw traject. Binnenkort heb ik een intakegesprek. Ze gaan kijken of ik in aanmerking kom. Dit keer wordt er naar het hele plaatje gekeken — lichaam en geest samen.
En ik hoop. Zo hard.
Ik wil nooit meer zo diep vallen.
Ik wil nooit meer dat gevoel van totale leegte.
Dat wens ik niemand toe.
Misschien zit ik in een cirkel.
Maar misschien ben ik ook iemand die, hoe moe ze ook is van sterk zijn, toch blijft kiezen voor hulp. Toch blijft hopen.
En misschien… is dat al een begin.