December. Een koude maand vol vocht, vrieskou en regen. Voor velen betekent dit gezelligheid, lichtjes en samenzijn. Voor mensen met fibromyalgie betekent het vaak iets heel anders: pijn die zich weer nadrukkelijk laat voelen, diep in het lichaam, elke dag opnieuw.

De kou kruipt in onze spieren en gewrichten. Alsof ons lichaam extra zwaar wordt, terwijl de wereld juist vraagt om mee te doen, te lachen en sterk te zijn. Onlangs schreef ik een open brief aan dokters en beleidsmakers. Niet alleen voor mezelf, maar voor alle lotgenoten die zich vaak ongezien en ongehoord voelen. Toch wil ik blijven spreken, blijven schrijven, blijven delen omdat stilte ons niet verder helpt.

De kerstlichtjes brengen warmte en gezelligheid in de straten en huizen. Ze geven hoop, al is het soms maar een klein beetje. Tegelijkertijd blijft de pijn aanwezig, onder alles wat glanst en fonkelt. Het is moeilijk om uit te leggen hoe het voelt om elke dag te leven met pijn die anderen niet kunnen zien.

En toch… ergens blijf ik geloven in hoop. In de gedachte dat er ooit iets, of iemand  komt die ons echt zal helpen om ons beter te voelen. Tot die tijd wil ik mijn eigen warmte en steun delen. Met iedereen die nu afziet, die moe is, die pijn heeft en zich misschien alleen voelt.

Samen staan we sterk. Samen hebben we begrip voor elkaar. En misschien, heel misschien, kan dat begrip de pijn een beetje zachter maken.

Voor iedereen met fibromyalgie deze winter: je bent niet alleen.