Dag 2 op rij: Als de emmer overloopt
Je hoopt zo dat het na één lange, slopende nacht op spoed klaar is. Gisteren morgen toen we thuis kwamen van een lange nacht meteen mijn bed in gekropen en gelukkig in een diepe slaap gevallen. De batterijen weer een héél klein beetje opladen.
Toen ik namiddag opstond, voelde ik de druk in mijn buik nog steeds. Geen goed teken, dus ik verhuisde meteen van mijn bed naar de zetel om het rustig aan te doen. Tot ik ineens naar beneden keek…
Mijn T-shirt en mijn kamerjas waren helemaal doordrenkt met bloed.
Pfff, wat nu?!
Met de moed in mijn schoenen maar weer naar spoed gebeld. En ja hoor: “Kom maar meteen terug.”
Daar zit je dan weer. Dag twee op rij. Zelfde wachtzaal, zelfde verpleegkundigen, zelfde onzekerheid. Weer een bloedafname, een wisser in de wonde om te kweken, en opnieuw dat eindeloze wachten.
Rond 11 uur kwam het verdict: we mochten weer naar huis. De wonde blijkt flink te ontsteken en “goed te lekken”. Blijkbaar is dat in dit stadium wat er moet gebeuren, maar fijn is anders.
Toen ik even later weer in bed kroop en mijn CPAP-masker opzette , brak er iets. Het werd me simpelweg allemaal te veel. Die constante fysieke spanning, het slaapgebrek, de schrik van het bloed,de pus en de medische molen die maar blijft draaien… De emmer is even helemaal vol.
Vandaag doe ik helemaal niets meer. Rusten, verwerken en hopen dat morgen écht een betere dag wordt.