Vandaag ben ik alleen — en ja, ik kan daar echt van genieten. Soms heb ik die stilte gewoon nodig. Wanneer ik moe ben, kan ik het moeilijk verdragen als mensen klagen, zelfs al zijn ze zelf uitgeput. Dat is misschien mijn minder makkelijke kantje, maar op zulke momenten denk ik: ben ik moe, laat me dan gewoon even met rust.

Vandaag is zo’n dag: moe, alleen… ideaal. Ik heb net een kunstwerk gemaakt met baalkatoen, schelpen, zand in tinten goud, bruin en wit. Het voelt goed. Ik ben rustiger geworden. Straks schrijf ik deze blogtekst af en kruip ik nog even in bad. Heerlijk.

Ik geniet ervan om alleen bezig te zijn, al heb ik ook nood aan sociale contacten. Maar die momenten van rust in mijn hoofd doen wonderen. Vroeger moest ik altijd mensen om me heen hebben. Nu besef ik dat dat vaak meer stress gaf dan ik wilde toegeven.

Ik heb een druk leven gehad: hoofdverpleegkundige,  verpleegkundige, 12 jaar CFO van een bedrijf… altijd bezig, altijd onder de mensen. Vandaag ziet mijn leven er anders uit. Ik schilder graag in mijn atelier en schrijf met plezier mijn gedachten neer.

Toch wil ik nog werken,  maar anders. Minder stress, meer balans. Na een zware depressie en een moeilijke scheiding weet ik wat echt telt.

Ik word 57 en heb al heel wat stormen doorstaan. Nu wil ik rust. Gewoon rustig ouder worden, zonder franjes.

Want het leven is zoveel meer dan geld, glitter en glamour. Oppervlakkigheid? Daar heb ik geen plaats meer voor.