Elke maand is er datzelfde moment. Het moment waarop ik bij de dokter aanklop voor een nieuw ziekteattest. Een briefje dat zwart op wit bevestigt wat mijn lichaam me elke dag vertelt: de pijn is er nog, de uitputting blijft, en mijn bed is nog steeds mijn vaakst geziene plek. Het voelt soms beschamend, die maandelijkse confrontatie met wat niet meer lukt.
Chronisch ziek zijn is een proces van voortdurend inleveren. Ik leverde mijn werk in, mijn vertrouwde ritme en de vanzelfsprekende energie om zomaar ergens naartoe te gaan. Soms voelt het alsof ik ook stukjes van mezelf inlever bij de mensen om me heen.
Maar in die stilte die het inleveren met zich meebrengt, heb ik ook iets nieuws ontdekt.
Wanneer ik schilder, lever ik even niets in. Dan creëer ik juist. Op de dagen dat alles grijs en zwaar als steen voelt, zet ik die eentonigheid op het doek om het letterlijk van me af te leggen. En op de dagen dat de hoop wint, spatten de felle kleuren van mijn kwast.
Ik heb ook ontdekt dat ik een luisteraar ben geworden. Nu de wereld om me heen niet meer zo snel hoeft te draaien, is er ruimte om écht te horen wat anderen zeggen. Ik schrijf mijn emoties neer, woord voor woord, kleur voor kleur.
Mijn ziekteattest zegt misschien dat ik “niet kan werken”, maar mijn schilderijen en mijn teksten bewijzen dat ik nog steeds heel veel te geven heb. Ik ben niet alleen maar iemand die inlevert; ik ben een maker, een schrijver, en een luisteraar. En dat is een passie die geen enkele ziekte van me af kan nemen.

Ik ben benieuwd: herkennen jullie dat gevoel van ‘inleveren’, of hebben jullie ook iets gevonden dat je juist kracht geeft op moeilijke dagen? Ik lees jullie reacties heel graag, want luisteren is wat ik het liefste doe.”