Soms denk ik dat mensen pas begrijpen wat vermoeidheid echt is wanneer je lichaam gewoon stopt met meewerken. Niet “een beetje moe”, maar moe tot in je botten. Moe zijn van moe te zijn.
De voorbije dagen ben ik twee dagen gaan wandelen. Eindelijk nog eens buiten, bewegen, even voelen alsof ik leefde in plaats van alleen maar te overleven. Ik heb rekening gehouden met rustpauzes, geprobeerd naar mijn lichaam te luisteren en toch ook gewoon genoten van die kleine vrijheid.
Maar daarna kwam de rekening.
De pijn laaide opnieuw op, mijn energie verdween volledig en slapen lukt amper nog. Echt amper. Niet het soort slapeloosheid waarbij je een slechte nacht hebt, maar uren wakker liggen terwijl je lichaam smeekt om rust. Ik wacht momenteel op een CPAP-toestel en ik hoop oprecht dat het wat verlichting gaat brengen, want slecht slapen kruipt overal tussen.
Het moeilijke aan chronische uitputting is dat het niet alleen fysiek is. Slecht slapen maakt mij emotioneler, sneller geïrriteerd en overprikkeld. Op sommige dagen verdraag ik amper geluid of opmerkingen. Dan wil ik het liefst gewoon alleen zijn, omdat zelfs kleine dingen te veel binnenkomen.
Mensen rondom mij bedoelen het goed. Familie en vrienden zeggen dat ik opnieuw naar de dokter moet gaan, maar eerlijk? Soms voelt het alsof er weinig verandert. Medicatie wordt verhoogd, met nieuwe neveneffecten erbij, terwijl ik gewoon verlang naar een beetje rust in mijn hoofd en lichaam.
En toch blijf ik hopen.
Hopen dat die CPAP misschien een stukje verschil maakt. Hopen dat ik ooit niet meer constant moet plannen hoeveel energie iets zal kosten. Hopen dat er opnieuw dagen komen waarop genieten niet meteen gevolgd wordt door compleet instorten.
Misschien herkennen sommige mensen zich hierin. Dat gevecht tussen willen leven en tegelijk moeten opletten dat je jezelf niet volledig opbrandt. Dat schuldgevoel wanneer je eens iets fijns doet en daarna dagen moet bekomen.
Ik probeer mezelf eraan te herinneren dat die twee mooie wandeldagen óók echt waren. Niet alleen de crash erna. Misschien moet ik leren dat genieten soms nog steeds de moeite waard is, zelfs als mijn lichaam achteraf protesteert.