Luna, mijn golden retriever
Luna.
De liefste hond van de wereld.
Een hond vraagt eigenlijk zo weinig, maar geeft je elke dag een overdosis liefde terug. Natuurlijk heeft ze haar kuren. Ze is een echte kousenpikker. Als er ergens ook maar één modderpoeltje ligt, dan staat zij er gegarandeerd middenin. Het huis ligt altijd vol haren en een witte broek kan ik exact één uur proper houden.
Maar eerlijk? Dat neem je er allemaal met plezier bij.
Want elke ochtend kijkt ze me aan met haar slaperige spleetoogjes en haar tong half uit haar bek, alsof ze zich nét herinnert hoe blij ze is dat ik er ben. Dan springt ze enthousiast recht en duwt ze haar kop tegen mijn borst, alsof dat haar manier is om te zeggen: “Goedemorgen, ik heb je gemist.”
En wanneer ik na een lange, vermoeiende dag thuiskom, staat ze daar alweer. Kwispelend alsof ik maanden weg ben geweest. Geen vragen, geen oordeel, geen verwachtingen. Gewoon pure blijdschap omdat ik terug thuis ben.
En plots lijkt die moeilijke dag een stuk minder zwaar.
Dat is het bijzondere aan een hond zoals Luna.
Ze vraagt geen perfect huis, geen perfecte kleren en geen perfecte dag. Alleen wat aandacht, een wandeling, een aai over haar kop … en in ruil krijg je onvoorwaardelijke liefde.
Misschien is dat waarom een golden retriever niet zomaar een hond is.
Ze zijn een beetje chaos, een beetje modder, heel veel haren … maar vooral een hart op vier poten.