Vandaag was een zware dag. Het doet pijn als mensen die dicht bij je staan je groei niet zien, of je geluk niet begrijpen. Soms voelt het alsof de wereld om je heen oordeelt over de weg die je hebt gekozen, terwijl je zelf eindelijk voelt dat je bent waar je moet zijn.
Als de woorden tekortschieten en de emoties te luid worden, vlucht ik in mijn kunst. Niet om weg te lopen voor de realiteit, maar om een plek te vinden waar ik wél mag zijn.
Mijn nieuwste werk is voor mij een weerspiegeling van die zoektocht. De zware, gouden textuur onderaan vormt mijn fundament—de innerlijke kracht en het geluk dat ik heb gevonden, ondanks alles. Daarboven barst de emotie los in roze en paars, gevormd door de rauwe bewegingen van plastic en een lepel. Geen vaste regels, alleen de verf en ik.
Het witte vlak in de hoek? Dat is mijn adempauze. De rust die ik opzoek als de ruis van buitenaf te veel wordt. In dit schilderij hoef ik me niet te verantwoorden. Hier ben ik gegroeid, hier ben ik vrij, en hier vind ik de stilte die ik nodig heb om weer door te kunnen gaan.
Kunst is mijn veilige haven. Waar vind jij je rust als het stormt?