Wie ben ik als de storm opsteekt?
Echte liefde is makkelijk als de zon schijnt, als het leven licht is en ik op mijn best ben. Maar liefde bewijst zich pas wanneer de waanzin toeslaat, wanneer de muurtjes omhoog gaan of de emoties overstromen. Op de momenten dat ik afstand neem, niet omdat ik niet wil verbinden, maar omdat ik het even niet weet. Op de momenten dat ik de kwetsbaarste — en misschien wel de minst ‘aantrekkelijke’ — versie van mezelf laat zien.
Stay when I am hard to love.
Het is geen excuus om niet te groeien of te leren, maar een rauwe hartenkreet om veiligheid. Een verlangen naar iemand die niet wegrent als het schuurt. Iemand die inziet dat achter de stekels of de stilte een hart schuilgaat dat gewoon vastgehouden wil worden.
Aan de man die ik nodig heb
Als je deze tekst van mij hebt gekregen: kijk en luister naar de woorden.
Ik heb het je niet zomaar gestuurd. Ik heb het je gestuurd omdat dit is wie ik ben. Met al mijn schoonheid, maar ook met mijn rauwe randjes. Met de momenten dat ik makkelijk ben om van te houden, en de momenten waarop dat een stuk moeilijker is.
In die woorden van Dianne Butler ligt mijn puurste waarheid voor jou:
Dit is wat ik voel.
Dit is wat ik nodig heb.
Dit ben ik.
Liefde is voor mij niet de belofte dat het altijd vlekkeloos zal verlopen. Liefde is de keuze om te blijven staan. Om me aan te kijken, te luisteren en te zeggen: “Ik ben er. Ook nu.”
Dank je dat je luistert naar mijn verhaal, zelfs als het verpakt zit in de woorden van een ander.