Kwispelend door het Hondenbos van Schoonbeek.
Vandaag was het de ideale dag voor een winterwandeling: fris, maar met een heerlijk zonnetje. Zodra ik de riemen tevoorschijn haalde, waren Luna en Billy niet meer te houden. Kwispelend sprongen ze enthousiast naar hun halsbanden. Eenmaal vertrokken liepen ze keurig naast elkaar, op weg naar hun favoriete plek: het hondenbos hier in Schoonbeek.
In het hondenbos mochten de leibanden eindelijk af. Als jonge honden zo blij stormden ze door het bos! Al snel kwamen ze een derde hond tegen, een echte “straatier”, maar een supervriendelijk speelmaatje. Ze denderden tussen de bomen door, sprongen over kleine beekjes en blaften in volle glorie, terwijl hun staarten onophoudelijk bleven kwispelen.
Niet veel later kregen ze gezelschap van een vierde vriend: Vince, een prachtige windhond. Bij het vijvertje in het bos hielden ze een ware race. Vince was natuurlijk de snelste en Luna de traagste, maar dat mocht de pret niet drukken. Ze waren alle vier dolgelukkig, met hun tongen bijna op de grond van vermoeidheid. Het was heerlijk om hun plezier te zien.
Op de terugweg waren de honden moe maar voldaan, en zelf genoot ik na van hun enthousiasme. Toch viel me onderweg iets op: veel beekjes staan droog en er verschijnen nu al knoppen op de bomen. Vinden jullie dat ook zo vroeg? Ik heb echt de indruk dat de seizoenen stilaan verschuiven. De natuur lijkt dit jaar wel erg veel haast te hebben!