Ja, het is zover. We hebben er een huisgenoot bij.
Onze Billy ,een bruine labradoodle met ogen die me doen smelten maakt vanaf vandaag deel uit van ons huishouden. Nou ja, eigenlijk is hij van Dieter, de vriend van mijn dochter, die bij ons komt inwonen. Maar laten we eerlijk zijn: één blik in die krulharige snoet en je weet dat hij in geen tijd iéders hond wordt.

Billy is zes jaar oud, goed opgevoed en vol levenslust. Luna, onze eigen viervoetige wervelwind, kende hem al langer. Ze zijn dikke vrienden,  onafscheidelijk bijna. Als we samen de bossen in trekken, is het één groot feest. Takken vliegen, pootjes trappelen, en de modder spat alle kanten op. En wanneer ze op een open weide komen, lijkt het wel alsof ze tikkertje spelen: rennen, draaien, springen, weer rennen  tot ze allebei hijgend in het gras ploffen, tong uit de bek, gelukzalig.

Jack daarentegen… onze Britse korthaar en zelfverklaarde koning van het huis, bekijkt het allemaal met argusogen. Vanuit zijn troon , de zetel natuurlijk,  houdt hij Billy scherp in de gaten.
Billy, wijselijk, houdt zijn afstand. Een buiging van respect, een nederige blik. Hij weet wie hier de baas is.

Maar ik ken ze. Geef het nog even, en straks liggen ze met hun drieën in de zetel: Jack op zijn troon, Luna aan zijn voeten, Billy ernaast, netjes in rangorde. En dan, ja dan, is ons huis pas echt vol , vol haar, vol liefde, vol leven.