Iedereen uit de streek kent de verhalen wel. ‘t Koet — verscholen in de natuur van De Groene Delle, op de grens van Stokrooie en Lummen. Een indrukwekkende, diep gegraven plas van zo’n 8 hectare, ontstaan door zandontginning bij de aanleg van de autosnelweg. Een plek die officieel geen zwemwater is en waar een zwemverbod geldt, maar die op warme zomerdagen al decennialang een magische aantrekkingskracht uitoefent op iedereen die verkoeling zoekt.
Zelf was ik er, ondanks alle verhalen, nog nooit geweest. Tot Walter me vertelde dat hij er vrijwel dagelijks ging zwemmen en hoe heerlijk het er was.
Mijn eerste reactie? Twijfel. We zitten immers al eind september! Ik hou wel van zwemmen en kan het best goed, maar eerlijk is eerlijk: ik heb ontzettend snel koud in het water. En toch… toen hij me meevroeg, kon ik de uitdaging niet weerstaan.
De eerste duik
Op die septemberdag trokken we er samen naartoe, vergezeld door Nanou, de hond van Walter. Toen ik de rand van het water bereikte en de eerste stappen zette, snauwde de kou me even de adem weg. Je pakt automatisch naar adem. Maar zodra de eerste slagen gemaakt waren en de ademhaling weer rustig werd, verdween de twijfel als sneeuw voor de zon. Het water was magisch. Tussen een paar andere dappere zwemmers en een enkeling op een SUP-board voelde het verrassend comfortabel.
De stilte en het herontdekte geluk
Het bleef niet bij die ene keer. De microbe heeft me te pakken. Vandaag ben ik  op eigen initiatief teruggegaan. Het water was merkbaar weer een tikkeltje frisser en het strandje was leeg, maar de ervaring was minstens zo fijn. In die stilte door het koele water glijden gaf een onbeschrijflijk gevoel: ik voelde me weer even piepjong, gezond en zo vrij als een vis in het water. Het is lang geleden dat iets kleins me zo intens gelukkig heeft gemaakt.
Klaar voor de herfst
De agenda voor deze week staat boordevol afspraken, maar met het mooie najaarsweer in het vooruitzicht heb ik me één ding voorgenomen: ik ga deze week minimaal drie keer terug. Morgen staat de volgende duik al gepland, en deze keer gaat Luna mee.
Het mag dan een plek zijn met een handleiding en een tikkeltje mysterie, voor mij is ‘t Koet de plek geworden waar ik de alledaagse drukte simpelweg van me afzwem.