​Soms kijk ik naar de wereld zoals een vogel naar de zee kijkt in de winter. Een landschap van eindeloos blauw, grijs en wit. Kil, onbereikbaar en onverzettelijk.

​Mijn laatste kunstwerk is een reflectie van dat gevoel. Aan de buitenkant zie je de koude tinten, de ruige structuren en een houding die zegt: “Mij krijg je niet klein.” Het is een stoer pantser, een ijslaag die ik heb opgetrokken om mezelf te beschermen. Maar wie echt goed kijkt, ziet de textuur vanbinnen.

​Daar schuilt een warme gloed. Een vuur dat wacht om te branden, een zachtheid die hunkert naar verbinding.

​Het is een eenzame strijd. De buitenwereld ziet de ‘ijskoningin’ of de onverstoorbare buitenkant, terwijl ik vanbinnen breek bij de gedachte dat ik er nooit écht bij zal horen. Het voelt broos, als ijs dat net dik genoeg is om op te staan, maar te dun om op te dansen.

​Ik leer nog hoe ik die innerlijke warmte door de barsten heen kan laten schijnen. Voor nu zit het veilig opgeborgen in de verf en de vormen, wachtend op de dag dat de dooi echt inzet.

Eigenlijk moeten we goed inzoemen om de details van het werk te zien net zoals je met mensen moet inzoemen om te kijken wat er echt leeft.

Wat zien jullie achter de details?

#mixedmediaart #reliëfkunst #structuurverf #abstractekunst #kunstmetgevoel #blauwenzilver #creativiteit #kunstwerk #structuur #kunstexpressie