Een dun sneeuwtapijt bedekt het bos achter ons huis. Net genoeg om het winterlandschap iets magisch te geven. De bomen staan er stil en statig bij, de paadjes zijn licht bestoven en alles lijkt even rustiger. En dan zijn er Luna en Billy mijn twee honden die hier werkelijk helemaal gek van zijn.

Ondanks het gesukkel met mijn voet, lukt een korte ochtendwandeling van zo’n twintig minuten net. Meer hoeft het ook niet te zijn, want voor Luna en Billy is dit kleine rondje puur geluk. Zodra de riemen tevoorschijn komen, staan ze kwispelstarend en springend klaar. Blije ogen, ongeduldige pootjes,  ze weten precies wat er komt.

Eenmaal in het bos mogen ze los. En daar gaan ze. Ze crossen in rondjes, springen op elkaar af en dagen elkaar uit voor een spel dat alleen zij volledig begrijpen. Het is onmogelijk om er niet glimlachend naar te kijken. Dit is pure hondenpret.

Normaal luisteren ze eigenlijk best goed, maar vandaag… vandaag duidelijk niet. Van de andere kant van het pad verschijnt een man met zijn hond. Ik roep Luna en Billy terug, maar in hun hoofd is er maar één gedachte: speelkameraad! In plaats van netjes terug te komen, snellen ze vrolijk richting de andere hond.

Ik roep nog eens, iets luider deze keer maar blijkbaar staan hun oren vandaag op winterstand. Doodsbeschamend verontschuldig ik me alvast, terwijl mijn hart even een sprongetje maakt. Gelukkig blijkt de ontmoeting onschuldig: drie honden die gewoon willen spelen. Geen kwaad, geen spanning, alleen enthousiasme.

Met een gerustgesteld gevoel wandelen we verder naar huis. Mijn voornemen om elke dag even te gaan wandelen kan opnieuw worden afgevinkt. Luna en Billy? Die liggen inmiddels languit in de zetel, diep tevreden en zacht snurkend.

En zo brengt deze winterochtend, ondanks alles, toch weer wat extra positiviteit.