Kerstmis komt dichterbij,  nog 25 dagen.
De eerste pakjes beginnen zich al op te stapelen onder de boom. Het is een mooi zicht: zorgvuldig ingepakte cadeautjes, lintjes die blinken in het licht van de kerstlampjes. In huis wordt het elke avond knusser. De kleine lichtjes fonkelen alsof ze fluisteren dat het bijna zover is, en de kaarsjes die ik laat branden geven warmte aan de kamers en aan mijn gedachten.

Ik koop voor iedereen pakjes, maar de rest van de familie trekt namen, de namen zijn getrokken, de lijstjes gedeeld, en zelfs het menu voor Kerstdag ligt al vast.
Charlotte, de oudste, zorgt voor de hapjes en het dessert.
De jongste ons Merel, maakt het aperitief en het voorgerecht.
En ikzelf neem de soep en het hoofdgerecht op me.

Sinds ik alleen ben, hebben we die verdeling gemaakt, zodat niemand te veel op zich neemt. En toch… ondanks alle lichtjes, gezelligheid en tradities, voel ik een verdriet dat zacht maar hardnekkig aanwezig is. Alsof het tussen de lichtjes door glipt.

Kerstmis is voor mij altijd een familiedag geweest. In het verleden liepen deze dagen vaak uit op spanningen: ruzies over eten, over pakjes, over wie moest of mocht komen. De buitenkant blonk, maar vanbinnen was het vaak moeilijk.
Nu ik alleen ben, zijn die ruzies verdwenen, maar in mijn hoofd leven ze soms opnieuw op. Zeker rond deze tijd. Ik probeer het niet weg te duwen; ik kijk ernaar, voel wat ik voel, en toch denk ik steeds vaker: het is beter zoals het nu is.

De lichtjes, hoe klein ook, helpen me vooruit. Ze maken de stilte zachter.
En misschien is dat wel de echte magie van kerst: dat zelfs pijn een beetje verzacht in het warme licht.

Wordt vervolgd…



🌟 Afsluitende quote

“Kerst is niet de afwezigheid van verdriet, maar het zachte licht dat ons helpt ermee om te gaan.”